gastenboek van Feel-the-desert's woestijnreizen & -trektochten per kameel, duikreizen & uitblaasarrangementen in een hutje op het strand
woestijnreizen, kamelentochten, yogaweken en wandel en duikreizen in de Sinai woestijn, Egypte
Welkom op ons gastenboek
onze allerbeste reclame: wat onze gasten schrijven!
Ontvang jij onze inspirerende & zonnige nieuwsbrief nog niet?

Blijf op de hoogte van interessante nieuwtjes, speciale aanbiedingen, extra vertrekdata en andere wetenswaardigheden.
Meld je dan vandaag nog aan!
je voor- & achternaam
e-mail
Bookmark and Share

    Wil jij ook een bericht achterlaten? Dat kan hier

......................................................................................................................................................................................
Esther         
Werkvakantie (opnames voor een televise reportage) aan zee, in de woestijn & de bergen (17-28 okt 2013)

    Dag woestijnvriendin,

    rug van mijn camel. In april van dit jaar zag ik jou en de Zuid-Sinai voor het eerst. Ik kwam voor de 10-daagse
    kamelentocht. De enige andere gast was Rita. Ook toen al bleven de toeristen weg door de negatieve berichtgeving in de
    pers over de Sinai.

    Mijn liefde voor de Sinai was direct gewekt en ook mijn - journalistieke - behoefte om de wereld te laten zien hoe
    mooi, rustig, puur en vredig het er is.
    Samen met partner in crime documentairemaakster Margriet Jansen besloot ik om in oktober terug te komen.
    Oorspronkelijk plan was om een researchreis te maken voor een documentaire over jouw samenwerking met Rashed.
    Maar de actualiteit haalde ons in en smeekte om een achtergrondreportage bij het nieuws: 10 dagen voor ons vertrek
    namelijk was er een aanslag in El Tour in de Zuid-Sinai. Buitenlandse Zaken wijzigde z'n reisadvies: niet-essentiele reizen
    naar de hele Sinai werden sterk ontraden, inclusief reizen naar de resorts aan de Rode Zee (tot dan was naar de resorts
    reizen nog oke).
    De dag voordat we vertrokken berichtte de AIVD via de media dat vliegen naar Sharm el Sheik onveilig was; het Centrum
    voor Terrorismebestrijding had aanwijzingen dat er plannen waren om (Nederlandse) vliegtuigen vanuit de woestijn naar
    beneden te schieten. Transavia en Arkefly, die net dat weekend weer zouden gaan vliegen, cancelden direct hun
    vluchten. Ze vliegen trouwens wel naar Sharm el Sheik voor reisorganisaties; bijzonder...

    Margriet en ik waren niet paniekerig maar ook niet levensmoe. Dus informeerden we bij onze vliegmaatschappij Egyptair
    met wie we via Cairo zouden vliegen ('We vliegen gewoon elk uur van Cairo op Sharm el Sheik, daar is niets aan de
    hand'); bij onze verzekering ('Nederland loopt altijd voorop bij beslissingen als deze, u bent gewoon verzekerd'); bij
    relaties in de Zuid-Sinai ('Het is hier rustig en vredig net als altijd') en checkten we hoeveel vliegtuigen er landden op de
    luchthaven Sharm el Sheik (45 per dag). Al deze berichten in combinatie met onze overtuiging dat ons reis wel
    degelijk essentieel was, deed ons besluiten toch af te reizen. We wilden Angie en anderen in de Zuid-Sinai de
    gelegenheid geven om te laten zien en te vertellen dat het advies van BuZa huns inziens onterecht is omdat het
    veilig en rustig is in de Zuid-Sinai.

    Nou, voor zover Margriet en ik kunnen beoordelen is dat ook zo. Voor zover er een plek is op de wereld waar het
    100% veilig is. In elk geval was er in de Zuid-Sinai in de week dat wij er waren een stuk minder reuring dan in Nederland
    waar voor- en tegenstanders van zwarte Piet met elkaar en onschuldige omstanders op de vuist gingen en het land werd
    ontregeld door een zware storm.

    De Zuid-Sinai die wij zagen was prachtig en aangrijpend door z'n schoonheid en armoede. De natuur is adembenemend;
    de bedoeienen lijdend onder het wegblijven van de toeristen, maar altijd trots op hun prachtige land en gelovend en
    biddend dat de toeristen weer terugkomen. Dankzij jouw talenten Angie als onze producer hebben we onze 10 dagen in
    Tarabin, de woestijn en St Katherine optimaal kunnen benutten om te filmen en mensen te spreken. Het voelde niet als
    werk. Hoe erg is het om 's ochtends om 7.00 uur redactievegadering te hebben aan het strand bij hotel Mondial terwijl
    Ashraf het ontbijt serveert en bedoeienenvrouwen prachtig borduurwerk proberen te slijten; hoe erg is het om Rashed,
    Mohammed, Selim te filmen als ze voor dag en dauw wakker worden in de woestijn en thee en brood voor ons maken.
    Hoe erg is het om te filmen dat de kamelen worden gedrenkt bij een oase en dan de bedoeienen gepassioneerd een spel
    spelen met kamelenkeutels en stenen. Hoe erg is het om met een statief, camera en recorder in de ene hand en een fles
    water in de andere hand door de coloured canyon te klauteren en prachtige beelden te maken van jou en Rashed. En
    hoe erg is het om sjeik Ahmed van de Djebaliah-stam op het dak van het Katherinaklooster te filmen terwijl hij praat over
    vrede en verdraagzaamheid en wijst op de braamstruik (jodendom), kerk (christendom) en moskee (islam), die die
    vreedzaamheid en verdraagzaamheid symboliseren.

    De Zuid-Sinai is betoverend. Iedereen zou het moeten zien. Ik hoop dat onze reportage wordt uitgezonden en eraan
    zal bijdragen dat de toeristen weer durven komen. Aan jou zal het niet liggen. Je bent een prachtige ambassadeur met
    hart voor de Zuid-Sinai en voorloper in eco-toerisme met de bedoeienen. Heel veel sterkte daar en dank voor weer een
    prachtige belevenis.

    Liefs ook voor de bedoeienen, Esther

.................................................................................................................................................................................